نقد فیلم مهمان نامرئی

مهمان نامرئی فیلمی در ژانر جنایی و به کارگردانی اوریول پائولو و بازیگری ماریو کاساس است. نقد فیلم مهمان نامرئی را در ادامه بخوانید.

سال ها پیش کتاب های جنایی در صدر فروش جهان قرار داشتند. مردم عاشق داستان هایی پیچیده بودند که افرادی برای حل نشدن آن و افراد دیگر برای حل شدنش تلاش می کردند. هم اکنون نام شرلوک هولمز به بخشی از فرهنگ جهانی بدل شده است. کسی که توان حل معماهای گوناگون را داشت و همه را با نبوغ خودش شگفت زده می کرد. وقتی پای چنین داستان هایی به دنیای سینما هم باز شد، استقبال بی نظیری از آن ها شد.

آلفرد هیچکاک که یکی از افسانه های تاریخ سینما است فیلم های فوق العاده ای بر روی پرده برد و سبک جدیدی از داستان های جنایی حتی فراتر از داستان های شرلوک هولمز و پوآرو را خلق کرد.

تا همین امروز هم ژانر جنایی طرفداران زیادی دارد و استقبال از فیلم مهمان نامرئی هم به علل فوق قابل فهم است. البته ممکن است این فیلم از انتظارات، کیفیت کمتری داشته باشد اما به هر جهت یک فیلم جنایی است، یعنی محصولی از ژانری که طرفداران زیادی دارد و از آن چشم پوشی نخواهند کرد.

داستان فیلم مهمان نامرئی

داستان این فیلم درباره فردی به نام آدریان دوریا یک تاجر ثروتمند است که به واسطه شرکت پیشرفته اش و موفقیت های زیادش در بازارهای آسیا با وکیلی کارکشته به نام گوودمن آشنا می شود. او از گوودمن می خواهد یک دفاعیه معتبر در برابر پرونده ای عجیب و مرموز برایش آماده کند. آدریان با معشوقه اش در حال خیانت به همسرش است و معشوقه هم در حال خیانت به شوهرش در یک مخمصه می افتند. مخمصه ای که برای خارج شدن از آن داستان های موازی زیادی برای کسانی که به دنبال حقیقت هستند ایجاد می شود تا دست آخر ترکیبی از هنر، هوش و تعهد ماجرای اصلی را هویدا می کند.

نقد فیلم مهمان نامرئی

در طول داستان مدام نظر شما در مورد شخصیت ها عوض می شود. از سویی به سوی دیگر می روید و برای خود شخصیت ها را از گناه کار به معصوم و از معصوم به بی گناه تبدیل می کنید. قطعا فیلمی که در چنین ژانری باشد و بتواند چنین اثری بر شما بگذارد رسالت خود را انجام داده است، گیج کردن بیننده.

مهمان نامرئی از آن دسته فیلم هایی است که باید حتما آن را از همان ابتدا با دقت بسیار زیادی تماشا کنید. صحنه ها، اتفاقات، جزئیات، دیالوگ ها و هر چیز ریزی را نباید از دست بدهید. چون داستان با همه آن ها کار دارد و مدام در فهم شواهد و اتفاقات به آن ها رجوع می کند. این فیلم برای حرفه ای های عاشق ماجراجویی و کشف جنایت ساخته شده است. برای کسانی که درون خود یک کارآگاه خفته دارند که با چنین فیلم هایی از خواب بیدار می شود.

این فیلم جوایز زیادی کسب نکرد اما در IMDB نمره خوبی را به دست آورده که نشان از اقبال بیینده ها به این فیلم دارد. به طور کلی سینمای اسپانیا یا کارهای خیلی ضعیف دارد یا کارهای خیلی خوب. این فیلم از کارهای خیلی خوب اسپانیا است.

نقد فیلم The Invisible Guest

هر زمان که خواستید علیه یک نفر، نقشه ای طراحی کنید؛ این نکته را در نظر داشته باشید که ممکن است، فردِ مقابل از شما باهوش تر باشد حتی اگر این طور به نظر نرسد. «مهمان نامرئی» به سراغ مفهوم قضاوت رفته است. یک اثر جدی از سینمای اسپانیا که تاثیرش تا مدت ها بعد از تماشای آن در ذهن باقی می ماند.

یکی از دلایل جذابیت فیلم، این است که مخاطب چندبار به شدت غافلگیر می شود و متوجه می شود فریب خورده است. در اوسط فیلم با اینکه مخاطب پذیرفته معمای فیلم پیچیده است و از این لحظه به بعد را نباید به راحتی باور کند اما باز هم دچار شوک و غافلگیری می شود، طوری که در اواخر فیلم با ضربه پایانیِ بسیار جالبی رو به رو می شود که بعید می دانم کسی بتواند آن را از قبل حدس بزند.

فیلم به ما می فهماند که قضاوت کار دشواری است اما لزوما کسانی که بی طرف هستند در قضاوت بهتر عمل نمی کنند. قاضی و وکلا از روحیاتِ افرادِ درگیر ماجرا هیچ نمی دانند. برای همین افرادی که درگیر اتفاق بودند بهترین قاضی ها بودند. اما خوب همانطور که منطق حکم می کند افرادِ درگیر ماجرا اتفاقا به خاطر همین بی طرف نبودن، ممکن است حقیقت را برملا نکنند. برای همین «قضاوت» به یکی از سخت ترین کارهای دنیا تبدیل می شود.

قضاوت درون مایه اصلی فیلم

کلمه قضاوت درون مایه خیلی از فیلم های بزرگ است. فیلم مهمان نامرئی هم یکی از بهترین فیلم ها برای به چالش کشیدن این مفهوم است.

فیلم از شما نمی خواهد که قضاوت نکنید. برعکس! فیلم دقیقا هر چند دقیقه یکبار شما را وادار به قضاوت می کند. در واقع با برملا شدن حقیقت، فیلم از شما می خواهد که راحت قضاوت نکنید. مادر، پسر خود را می شناسد، او را بزرگ کرده، با او زندگی کرده، فورا متوجه می شود که امکان ندارد پسرش دزدی کرده باشد. اما چطور می تواند این حرف را به قاضی ثابت کند؟ برای همین مادر هم مجبور می شود از هوش و ذکاوت خود بهره گیرد و وارد چرخه فریب دیگری شود.

برتولت برشت در جایی گفته: «باید بی شعوری را از میان برداری، چرا که هر چیز که در مقابل آن قرار گیرد را بی شعور می کند». برای فریب کاری هم همین است. باید به جنگ فرد فریبکار رفت وگرنه هر کس که در مقابل او قرار گیرد را فریبکار می کند.

شخصیت اصلی در این فیلم ثروتمند است. به راحتی شواهدها و مدارک را تغییر می دهد. هر جای کار می لنگد را با پول به نفع خود سر و سامان می دهد. جوری که فکر می کند حالا همه چیز در چنگ او است. اما پدر مقتول به او می گوید: «من از کله گنده ها نمی ترسم». پدر مقتول از خانواده فقیری است با چه چیزی می خواهد به جنگ این مرد برود؟ بله! هوش.

همیشه راهی هست که باید پیدایش کرد. اگر این اندازه خوش بین نیستید که این جمله را باور کنید حداقل باور داشته باشید همیشه می توان امیدوار بود که راهی پیدا شود. اگر کاملا بدبین هستید باز هم متوقف نشوید. به دنبال راهکار باشید با این پیش فرض که موفق هم نشوید چیزی از دست نداده اید. این فلسفه پدر و مادر مقتول بود برای پیدا کردن جنازه پسرشان. که البته موفق هم شدند.

بازیگران وظیفه اصلی خود را انجام داده اند. آن ها در همه موقعیت ها باورپذیر بوده اند. هر بار که حقیقت برملا می شود افراد، شخصیت های جدیدی می گیرند. هر بار باورپذیر. هر بار می گویی این بار اینکه می بینم عین حقیقت است.

فیلم «مهمان نامرئی» از همه جهت کامل است. هم محتوا و درون مایه قوی دارد. هم از جذابیت های سینمایی بسیار برخوردار است. بدون اینکه مجبور شود برای جذب مخاطب از صحنه های جنسی استفاده کند و یا اینکه بازیگران را اسیر مد و لباس های رنگارنگ کند. کارگردان، سینما را می شناسد و دست به دامن حاشیه برای جذب مخاطب نمی شود. برای همین هم از IMDB امتیاز خوبی می گیرد و مخاطب، راضی سینما را ترک می کند.

نویسنده: فاطمه دلفانی