آزادکوه شاهزاده کج گردن البرز مرکزی

قله آزادکوه در جنوب روستای نسن (Nesen) و جنوب غرب روستای کلاک بالا (kelak) از توابع شهرستان نور استان مازندران واقع شده است.

قله مرتفع آزادکوه که به شاهزاده کج گردن البرز مرکزی مشهور است، با ارتفاع 4345 متر قله صخره ای بزرگ است. این قله چهارمین قله مرتفع رشته کوه البرز مرکزی پس از دماوند، علم کوه و خلنو در سلسله جبال البرز و البرز مرکزی ناحیه کوهستانی نورد کجور قرار دارد. آزادکوه در محدوده شهرستان نور قرار گرفته و به وسیله گردنه چورن قله سرماهو و گردنه سرماهو به شکل خط الراس نعل واری در جهت شرق جنوب و غرب به قله یخچال و کمانکوه به خط رأس متصل شده و از دیگر جهات آزاد است.

برخلاف اکثر قله های البرز که توسط یال های مرتفع به قله های اطراف خود زنجیر می شوند، آزادکوه قله ای «آزاد» و مغرور است که بر فراز دره های عمیق اطراف قد علم کرده است. نام آزادکوه توسط مردم محلی ساکن منطقه بر این کوه گذاشته شده ‌است و از آنجایی که این کوه به صورت مخروطی است و با ارتفاعات اطراف ارتباطی ندارد، شاید دلیل نام‌گذاری آن باشد.

نام گذاری

نام آزادکوه توسط ساکنان محلی که در اطراف این کوهستان زندگی می کنند برای این کوه انتخاب شده و یکی دیگر از دلایل این نام گذاری شاید این باشد که این کوه به صورت مخروط بزرگی است و با ارتفاعات اطراف ارتباط خاصی ندارد. علت نامگذاری با نام شاهزاده کج گردن نیز کج بودن نوک کوه به سمت شمال است، به طوری که از دوردست ها مانند فردی دیده می شود که سر و گردن اش را کج نموده است.

مسیر صعود

صعود به آزادکوه کار فنی و تکنیکی ندارد و در هنگام صعود تابستانه نیاز به استفاده از تجهیزات فنی کوهنوردی نیست. مناسب ترین مسیر صعود به قله مرتفع آزادکوه آبادی کلاک بالا از مسیر جاده بلده است. جبه شمالی این کوه دارای سوزنی ها و پرتگاه های خطرناک است. این قله دارای دو شاخک شمال غربی و شمال شرقی است که روی هر دو آثار خرابه هایی باستانی موجود است.

مسیرهای صعود به قله

دو مسیر برای صعود به آزاد کوه وجود دارد: از روستای کلاک بالا و روستای وارنگه رود.

1. از روستای کلاک بالا که کوتاه ترین مسیر و بیش ترین شیب را داراست. در یک برنامه فشرده یک روزه و یا دو روزه می توان از این مسیر به قله صعود کرد.

آدرس: جاده کرج – چالوس (کیلومتر تقریبی 110)، پل زنگوله، کیلومتر 40 جاده یوش – بلده، سه راهی روستای میناک به سمت راست، روستای کلاک بالا

2. از روستای وارنگه رود که طولانی ترین مسیر بوده و نیاز به یک برنامه دو روزه دارد.

آدرس: کیلومتر 80 جاده کرج – چالوس، دوراهی دیزین، کیلومتر 3 جاده دیزین، جاده وارنگه رود در سمت چپ (به طول 3 کیلومتر)، روستای وارنگه رود.

راه آسان تر و کوتاه تر از مسیر روستای کلاک بالا (جاده چالوس بعد از تونل کندوان پل زنگوله روستای کلاک بالا) و راه سخت تر و طولانی تر از مسیر روستای وارنگه رود است. صعود از راه کلاک بالا بین 1 تا 2 روز و صعود از راه وارنگرود 2 تا 3 روز به طول می انجامد. هیچ پناهگاهی در هیچ یک از مسیرها وجود ندارد و کوهنوردانی که قصد صعود دارند باید با خود چادر حمل کنند. صعود به این کوه در زمستان آسان نیست زیرا خطر احتمالی ریزش بهمن همیشه وجود دارد. صعود از کلاک تا گردنه چورن از لحاظ زمانی 3 ساعت و از گردنه تا قله به 2 ساعت زمان نیاز دارد و شیب انتهایی مسیر بسیار تند و سنگلاخی است.

آب و هوا

قله آزادکوه همچون سایر قلل البرز مرکزی تابع آب و هوای این ناحیه کوهستانی است. باد غالب روی آن از جناح غربی می وزد در پائیز و زمستان فوق العاده سردسیربوده و با ریزش برف سنگین همراه است. این شرایط تا اواخر اردیبشهت ماه در منطقه حاکم است. بهار آزادکوه از خرداد شروع تا اواخر مردادماه به طول می انجامد. در اغلب دامنه های مسیر صعود آب چشمه های گوارا به وفور یافت می شود. منطقه جنوبی این ناحیه حفاظت شده و تحت نظارت سازمان حفاظت محیط زیست است.

اولین صعودها

قله آزادکوه نخستین بار در سال 1329 توسط برادران میناسیان و دومین بار توسط کوهنوردان باشگاه آرارات به سرپرستی امیل مارکاریان صعود شد. اولین صعود زمستانی قله نیز در سال 1344 توسط عباس حسینی، محمد خسروشاهی، بهمن شهوندی و ناصر حیدرپور از کانون کوهنوردان تهران صورت گرفت.

آنچه بر ما گذشت

هیئت کوهنوردی خراسان رضوی هر سال دو برنامه صعود سراسری برگزار می کند. یک صعود درون استانی و یک صعود برون استانی. معمولا در همه صعودها اعضای تیم کلنی استان حضور داریم. امسال اما اعضای تیم کلنی استان (تیم منتخب هیمالیانوردی استان خراسان رضوی) وظایف بیشتری برای صعود سراسری بر عهده داشتیم. از اطلاع رسانی صعود، ثبت نام کوهنوردان و پذیرش کوهنوردان گرفته تا هماهنگی های لازم جهت انتقال و ترانسفر کوهنوردان از مشهد تا مازندران. هم چنین مسئولیت سرپرستی، مسئول فنی تیم و کمک سرپرستان چهار تیم صعود کننده بر عهده اعضای تیم کلنی بود. سرپرستی کل تیم نیز بر عهده مربی، دوست و همنورد گرانقدرم ناصر اکبری بود.

من به همراه مجید زحمتکش (خلیل آباد) و عماد عباسیان (مشهد) مسئولیت تیم سوم آقایان را بر عهده داشتیم. بعد از مراسم افتتاحیه به همراه عماد وسایل لازم برای اتوبوس 3 را تهیه کرده و تحویل گرفتیم. هماهنگی با همه اتوبوس ها و خریدهای لازم انجام گرفت و سپس به همراه اعضای تیم مان که اکثریت آنان را ایثارگران و جانبازان تشکیل می دادند سوار اتوبوس شدیم. هوا کم کم رو به تاریکی می نهاد که از مشهد حرکت کردیم. در طول مسیر بسیار خوش گذشت و کلی صحبت و اظهار نظر و تبادل اطلاعات درباره صعود و باقی مسائل روز و مسایل فنی کوهنوردی داشتیم.

برنامه 3 روزه پیش بینی شده بود در حالی که امکان داشت 4 روز به طول انجامد. مقصد اصلی ما روستای نسن بود، اما آخرین منطقه شهری در مسیر سفرمان شهر بلده بود. مسافت شهر بلده تا روستای نسن 32 کیلومتر است. در طی مسیر از روستای یوش زادگاه نیما یوشیج هم باید گذشت تا به روستای نسن رسید. ساعت 7 صبح دگر روز به یوش (زادگاه و دیار نیما یوشیج) رسیدیم.

به علت کولی بازی یکی از راننده ها، در ابتدای قسمت خاکی مسیر حدود نیم ساعت معطل شدیم. در خود فرو رفته بودم و با خود می اندیشیدم که ای کاش این راننده در روستای یوش این کولی بازی را انجام می داد تا من فرصت مغتنمی برای دیدار با نیما به دست می آوردم. در افکارم غرق بودم، ناگهان استاد کدخدایی بر روی شانه ام زد و گفت: «میثم تیمت رو بردار و بیا»! قرار شد در بازگشت به خانه نیما برویم و یاد استاد و پدر شعر نو پارسی (شعر نیمایی) را گرامی بداریم. خانه نیما بسیار زیبا و دلنشین است. کلبه ای زیبا با حیاطی بزرگ و پر درخت، پر از زندگی، شادابی و عشق!

نسن آخرین روستایی بود که باید تیم آقایان را در آن مستقر می کردیم تا برنامه طبق زمانبندی قبلی شروع شود. تیم بانوان از مسیر روستای کلاک برنامه صعودشان را پیش از ما شروع کردند. اینجا نیز «لیدیز فرست! رعایت شد. تمامی تیم های آقایان به محض رسیدن به روستای نسن در حسینیه روستا جمع شده و پس از صرف صبحانه آماده حرکت شدند.

آقایان به 5 گروه تقسیم شده و در قالب 5 تیم جداگانه و با سرپرست و مسئول فنی مشخص راهی محل مورد نظر برای شبمانی شدند. مسیر مد نظر با عبور از دره نسن تا دامنه کوه آزادکوه را با حدودا 6 ساعت پیاده روی در پیش داشتیم که با موفقیت و بدون مشکل خاصی اعضای 35 نفره تیم خودمان را به محل کمپ زنی رساندیم. به خاطر اینکه چندین نفر عقب افتاده بودند برای مشایعت و راهنمایی آن ها، کمی دیرتر و نزدیک غروب به محل کمپ رسیدم. عماد در حال چادر زدن بود که من نیز رسیدم. چای نوشیدیم و به همراه ایمان لحظات خوش و در کل عصر زیبایی را سپری کردیم.

گشتی در اطراف زدم و با دوستانی که می دانستم در این صعود شرکت کرده اند، دیداری تازه کردیم. از دیدن بعضی دوستان که خبر از حضورشان نداشتم خوشحال شدم. آقایان علی علیزاده و حامد حاجی زاده از تربت حیدریه، علیرضا آخوندی، مرتضی خوشانی و حسین تیموری پور از تیم کلنی که مسئول تیم دیگری بودند، آقای اصغر عرفانی معلم دوران دبستانم، آقایان مبارکی، ابراهیمی، سلطانی، خدادادی و حیرانی از همشهریان و محمد علیان و جواد اکبری مربیان و تنی چند از دوستان دیگر را ملاقات کردم و همگی خیلی کیفور شدیم. نزدیک غروب با آقای علیزاده برای عکاسی به تپه های روبرویی کمپ رفتیم و طی این مدت کلی درباره صعود و کوهنوردی صحبت کردیم. هوا تاریک شده بود و ما از همدیگر جدا شده و به چادر برگشتیم. شب هنگام به چادر همشهریانم سر زدم و حدود دو ساعتی گفتیم و خندیدیم. شبی به یاد ماندنی بود.

صبح روز بعد ساعت 4 صبح حرکت به سوی قله شروع شد. جرات و جسارت و تلاش جانبازان تیم در راه رسیدن به قله را که تماشا می کردم، کلی انرژی می گرفتم. در دلم تحسین شان می کردم و بلند داد می زدم دمت گرم دلاور. آن ها نیز انرژی مضاعفی می گرفتند و پا به پای دیگران و حتی مصمم تر و سریع تر گام بر می داشتند. با فرا رسیدن سپبده دم و روشنایی نسبی روز، دماوند کم کم رُخ نمود و در سرمای خشن صبح البرز مرکزی، گرما و انرژی خاصی به همه کوهنوردان تزریق کرد. در ساعت 7:45 اولین نفرات به قله رسیدند. کمی صبر کردم تا استاد عزیزم آقای عرفانی برسد تا پشت سر ایشان قله را ببوسم. پس از رسیدن و خوش و بش کردن، چند تا عکس یادگاری گرفتیم و کوهنوردان راه بازگشت را در پیش گرفتند. دماوند هنوز داشت خودنمایی می کرد تحت تاثیر ابهتش قرار گرفتم و از مناظر زیبای اطراف و قله دماوند عکس گرفتم.

با توجه به اینکه در مسیر بازگشت از قله تنی چند از ایثارگران عزیز را که به سبب معلولیت سرعت چندانی نداشتند، را همراهی می کردم؛ جز آخرین نفراتی بودم که به کمپ بازگشتم. نزدیکی های ظهر کمپ جمع شد و همگی کوهنوردان گروه گروه به سمت روستای نسن حرکت کردند. راه بازگشت انگار تمامی نداشت. قبل از رسیدن به روستا، ناهار را به همراه دوستان در زیر درختی زیبا و کنار رودخانه نسن صرف کردیم. یک ساعت بعد درون اتوبوس منتظر حرکت بودیم. خداحافظ آزادکوه خوشگل و زیبا. امیدوارم باز هم سعادت دیدارت نصیبم شود و باردیگر تو را ناز کنم و تور را در آغوش بکشم.

22
اشتراک‌گذاری

14 دیدگاه

  1. زهرا کیانی

    سلام ممنون ازحضور گرمتون و تبریک برای صعود
    کاش اونجا خودتونو معرفی میکردید تا بیشتر آشنا میشدیم با یک همنورد دیگه

  2. موژان

    واقعا خوش به حالتون که چنین صعودی و تجربه کردین.

  3. آذر کیوان

    فوق العاده هست

  4. شادی

    دمت گرم داداش … باعث افتخاری واسه ما

  5. شیروانگرد

    شیرکوه، واقع در جنوب شهرستان شیروان ادامه کوه های شاه جهان محسوب میشه (فکر می کنم) بواسطه نقش شیر سنگی روی تنه ی کوه به این نام نامگذاری شده متاسفانه از ارتفاع اون اطلاعی ندارم ولی برای یک کوهنوردی یه روزه مناسبه

  6. محمدرضا

    برام دعا کن تا دوباره بیام و بنویسم

  7. زینب یعقوبی

    سلام شاد شاد باشيد

  8. دومان

    سلام
    همیشه بر فراز باشید

  9. وحید

    آزادکوه خیلی خوبه

  10. احسان نوری

    همیشه بر فراز. خدا بخواد ساعت 3 صبح عازمیم به آزادکوه و قراره یک روزه این قله رو فتح کنیم. ممنون از توضیحاتتون

  11. جعفر

    سلام به اعضای گرامی تیم خیلی خوشحالم که به استان ما اومدید و به قله زیبای آزاد کوه صعود داشتید ایکاش از قبل همدیگرو می شناختیم تا در این صعود همدیگر را همراهی می کردیم برای دفعه بعد به هر قله مازندران قصد صعود داشتید حتمن با من تماس بگیرید تا در خدمت شما باشیم. 09111573526 جعفر خائفی

  12. موسوی

    سلام. از مطالب مفید و ارزنده تان تشکر می کنم. موفق باشید

  13. گرفتار

    یارانه این ماه چندم واریز میشه؟

  14. علی محمدی گلورزی

    عالی بود، انشاالله که همیشه در اوج باشید.

ارسال پاسخ